Uçurum

0

UÇURUM

Hiç Yüze Gülmez Mi Yalnızlık ?

Alıştığım şeyler vardı. Beni iyi hissettiren. Ama artık öyle değil hiçbir şey. Sevdiğim insanlar, azaldı.

Gittiler aslında. sevdiğim faaliyetler, azaldı. değişti aslında. Ben de değiştim. Değiştirdim kendimi, zorladım. Canımı yaka yaka değiştirdim.

Geçmemiş bazı şeyler. Aynı eskide nasıl bıraktıysam öyle duruyor yüreğimde. Zaman örtüyor yalnızca üstünü. derinleşiyor tabii ben fark etmedim. Bunca hengamenin içinde. Ahlarım çoğaldı. Yorulmuşum belli.
Öyle bir yorulma ki, artık gülüşlerim kısa, zaman geçmek bilmiyor.

Aldığım  nefesin yarısı içimde kalıyor. Boğuluyorum. Düşün, nasıl da boğuluyorum. Kaçamıyorum, insan kendinden nasıl kaçsın? İnsan kendi hatalarından nasıl kaçsın? Sonuçlarına katlanmak boğuyor beni. Ufacık bir mutluluk istedim. Yaptım da. Mutlu olmak için hata yaptım.

Öyle yorulmuşum sığ yaşamaktan. Güçlüyüm derdim de en güçsüz benmişim. Hakikat bana en sert tokat oldu.
Ayılamıyorum dünya sarhoşuyum. Her sarhoşluğumda tekrar yığılıyorum şu basamaklarda. hakikat tekrar tokatlıyor beni. Ama heyhat! Ders alan kim !

Şimdi uçurumun kenarında gerçekleri tekrarlıyorum bir başıma. Çevremdeki dikenleri yolamıyorum ki batıyor her yanıma. Kanayan yerlerim acıyor. Acısın, acısın ki beni ayıltmayan tokatın yerine acıyan yerlerim ders olsun bana.

Ben yine gerçekleri bilip tekrar edeceğim uçurum kenarında. Elbet bir gün aşağı itileceğiz. Elbet bir gün atlayacağız şuradan. Düşerken ayılacağız bir gün. Elbet..

ÖZGE NUR YENGEÇ

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here