Gözü Kara Yazar Turganyev

0
7

Ivan Sergeyeviç Turgenyev;

İvan Sergeyeviç Turgenyev: Çekingen bir beyefendi, gözü kara bir yazar.

İvan Sergeyeyiç Turgenyev 28 Ekim 1818’de, Rusya’nın Oryol şehrinde doğdu.Bir senelik Moskova Üniversitesi macerasının ardından Turgenyev St. Petersburg Üniversitesi’nde klasikler, Rus edebiyatı ve filoloji eğitimi gördü. 1838’de tarih ve felsefe okumak üzere Berlin Üniversitesi’ne gitti. Avrupa’dan ülkesine radikal bir Batıcı olarak döndü ve Rusya’nın gelişebilmek için Batı’yı taklit etmesi ve kölelik gibi köhnemiş kurumların ortadan kaldırılması gerektiği yolundaki düşüncelerini dile getirmeye başladı. İlk edebî çalışmaları –şiirler, kısa hikâyeler, vs.– daha sonra ünlenecek olan Rus eleştirmen Belinski tarafından övgüyle karşılandı. İlk önemli eseri 1852 ‘de kitap halinde yayımlanan ve köleliğin kötülüklerini anlattığı Bir Sporcunun Kısa Hikâyeleri’dir.  1850 ‘lerin ikinci yarısından itibaren peşpeşe yayımlanan kısa romanlarında Turgenyev’in gittikçe daha güçlü bir yazar haline geldiği görülür: Rudin (1856), Seçkin Evi (1859), Arefe (1860) ve kabaca Rusya’da yayılmaya başlayan devrimci görüşler hakkındaki Babalar ve Oğullar (1862) bu dönemde yazdığı romanlardır. Hem son kitabının “nihilist” kahramanı Bazarov’a yönelik eleştiriler fazla şiddetli bir hal aldığı, hem de yaklaşık on beş senedir büyük bir aşkla bağlı olduğu ünlü şarkıcı Pauline Viardot’ya yakın olmak istediği için Turgenyev Rusya’yı terk etti ve hayatının geri kalanını büyük ölçüde ülkesinden uzakta, Baden-Baden ve Paris gibi Avrupa şehirlerinde geçirdi. 1867 ‘ de Duman, 1877 de de Bakir Toprak isimli romanları yayımlandı. O sıralarda Rusya’da özellikle Dostoyevski’nin edebî bayraktarlığını yaptığı Batı aleyhtarı Slav milliyetçiliği hâlâ Turgenyev’in temel meselelerinden biriydi. Ülkesindeki gelişmeleri uzaktan da olsa sürekli takip ediyordu. Ama yaşadığı her şeye rağmen soğukkanlı bir mesafeyi korumayı da başarabiliyordu. Daha sonra Cinler isimli romanında Karmazinov karakteri aracılığıyla kendisini ağır bir şekilde hicvedecek olan en büyük edebî ve fikrî düşmanı Dostoyevski hakkında bir mektubunda şu ifadeyi kullanıyordu: “Bazarov’umu ya da başka bir deyişle, benim niyetlerimi en iyi anlayan kişilerden biri Dostoyevski’dir.”  Büyük aşkı Pauline Viardot, Turgenyev’in ölümünden yıllar sonra onun hakkında şunu söyleyecekti: “O en mutsuz insandı.”

İvan Turgenyev 4 Eylül 1883’te Paris yakınlarındaki Bougival’de öldü. Ölmeden önceki arzusu uyarınca naaşı Rusya’ya getirildi ve Belinski’nin mezarının yanına gömüldü.

Ah gençlik! Gençlik! Pervasızca, umursamadan gidiyorsun kendi yolundadünyanın bütün hazineleri seninmiş gibi; keder bile seni umutlandırıyor, acı bile alnına çok güzel oturuyor. Özgüvenli ve küstahsın ve ‘sadece ben canlıyım, bakın!’ diyorsun. Kendi günlerin hızla uçup, hiçbir iz bırakmadan yok olur ve içindeki her şey güneşin altında eriyip giderken bile mum gibi… kar gibi… ve belki de senin sihrinin bütün sırrı istediğin her şeyi yapabilme gücünde değil, yapamayacağın hiçbir şey olmadığını düşünme gücünde saklı.”  (İlk Aşk)

“Netice itibarıyla doğa amansızdır, acımasızdır: aceleye gerek duymaz ve er geç kendine ait olanı alır. Bilinçsizce ve inatla kendi kanunlarına itaat eder, sanatı bilmez, tıpkı özgürlüğü bilmediği, tıpkı iyiliği bilmediği gibi.”

“İnsan dünya üzerinde var olan her şey hakkında hararetle,  coşkuyla konuşabilir, ama sadece kendi hakkında hırsla, açgözlülükle konuşur.”

İvan Sergeyeyiç Turgenyev’e ayit eserler;

**Babalar ve oğullar

**Duman

**Bir asilzade yuvası

**Bozkır da bir kral lear

**Turgenyev’in mektupları

**İlk aşk/büyük aşklar

**Babalar ve çocuklar

**Ham toprak

 

 

You may also like

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here