Son’a kalan

0

Son’a kalan

Rehineyim kalbinde savaş çok yorucu, ben yorgunum. Kulaklarım hep feryat içinde, belası eksik olmaz kalbimin. 

Vedaların başında ağlar durur gözlerim, yüreğimi hiç sorma. Seni düşündüğümde alır beni kahkaha, kahkaha’da saklı yeni dünya.

Anlatmak çok zor neden kahkaha? Olduğunda dünya senin, olmadığında toprağa veda. Suçum neydi yudum yudum bittim.

Birlikte olduğumuzda dünya​ bizimdi, zamanın yalan koynunda. Karanlık çok yorucu gönlüm yoruldu, biz koştukça karanlıkta boğulduk.

Kalbimizde sevgi yerine kin tohumu ektik, uyduk kör kütük bozuk plaklara, dinlemedik sevgi tizini. Kendini seviyorsan batıl nerede, mutluluktan saydığın hakikat yolunu, batıl Yolunda kaybetmek niye.

Evimin çatısı kalbimin kapısıydın, Neden kapadın? Damlayan suda çatladı damarım. Seni özlemez isem dayanırmıydım. Aramızda ölüm son olabilirdi..

Ne oldu bütün duyguların kalbinde mi patladı? Koşar adım gittiğin yolların mı tıkandı? Ne oldu kendine mi geldin? 

Yaptıklarım sana acı vermeye mi başladı? Pişmanlık dağ boyunca çiğ gibi mi gürlüyor? Sevmek sevilmek kadar baki olsaydı sevilenler üzülür müydü?

Dur! Sevmek dedik sevilenler üzülür mü dedik, burada kendini sevdiğinde kaybetmiş bulursan üzüntüyü görmek kizorlaşır.

Ufak hazlar da ufak hatalarda kesip atarsan kaybedersin, sevilen de üzülür seven de, en hakiki olan üzüntün boyunca onu terk etmemek. 

Son’a geldiğinde yanında kim var bir bak…

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here