Papatya Yaprakları Neler Fısıldadı ?

0

Söyleyin bakalım, bunca zaman papatya yaprakları neler fısıldadı?

KELEBEK ve PAPATYA 

Günlerden bir gün, küçük minik tırtılımız gözlerini hayata açmış. Tabii ki doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış zavallım ne bulduysa yemiş. Yeterince büyüdüğünde ise zeki tırtılımız kendisine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış. Hayvanların ve böceklerin içgüdülerine hayranım. Onların doğuştan gelen sezgilerinin çeyreği bizde de olsa keşke. Böylece beynini kullanmaya üşenen insanlar sezgileriyle de olsa belki biraz mantıklı davranabilirlerdi. Neyse konumuza dönecek olursak tırtılımız bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda gökkuşağının muhteşem renklerini barındıran kanatlı bir kelebek olup çıkmış. Minik kelebek, uçabiliyor olmanın da verdiği mutlulukla uçmaya başlamış. Gözüne kestirdiği her yerde özgürce dolaşmış, bir çok yeri gezerek yeni güzellikler görmüş. İnsanların da bir araca ihtiyacı olmadan uçabildiklerini düşünsenize. Herhalde bu sefer toprak kavgasını bırakarak ”Bu gökyüzü benim!” kavgasına girerlerdi ya neyse… İşte bizim kelebek dağ bayır gezerken rengarenk çiçeklerin bulunduğu bir vadiye denk gelmiş. 

Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya görmüş ve afallamış. Ne düşüneceğini, ne yapacağını bilememiş. içinden “Ne muhteşem bir çiçek” diye geçirmiş. Bizim kelebek de bayağı çapkın çıkmış hani! Yalnız ağzının tadını da biliyormuş hani. Hiç vakit kaybetmeden yüzlerce renkli, hoş kokulu çiçeğin üzerinden geçip doğruca papatyanın yanında almış soluğu. 

“Merhaba” demiş papatyaya, “Sizi uzaktan gördüm ve yanınıza gelmek istedim.”

Nazlı papatya şöyle göz ucuyla bir bakmış konuğuna ve “Merhaba, ben de yalnızlıktan sıkılmıştım zaten.” Papatyamız da burnundan kıl aldırmıyor hele, afralara bakın hele. Nazlı güzel seni… işte böyle böyle derken konuşmaya başlamışlar.

Bizim çapkın kelebek ona hayat hikayesini, nerede dünyaya geldiğini, geçtiği ormanı, tepeleri anlatmış. Tabi nazlı, burnundan kıl aldırmayan papatya da burun kıvıra kıvıra ona kendinden bahsetmiş. Sonra bir bakmışlar birbirlerinden gerçekten hoşlanmışlar. Bizim çapkın kelebek bütün zamanını papatyayla geçirmiş. Tabii bizim burnundan kıl aldırmayan papatya da cilveli papatya olup çıkmış! Gece olunca beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını seyretmişler. Gündüz olunca çapkın kelebeğimiz, kanatlarıyla papatyayı güneşin yakıcı ışınlarından korumuş. Minik ama çapkın kelebeğimiz bizim cilveli papatyayı çok sevmiş. O kadar çok sevmiş ki, bir türlü onun yanından ayrılamamış. 

E haliyle bizim minik kelebeğimiz aşkının karşılıklı olup olmadığını da merak ediyor, papatyanın da onu sevip sevmediğini öğrenmek istiyormuş fakat cesaret edip de bunu papatyaya sormaya bir türlü dili varmıyormuş. Onu kırmaktan, incitmekten, bu yüzden kaybetmekten korkmuş.

Bizim nazlı, burnundan kıl aldırmayan cilveli Papatya da kelebeği çok sevmiş ama o da bir türlü söyleyememiş. Duygularının karşılığının olmayacağından, bu yüzden kelebeği kaybedeceğinden korkmuş. Böylece iki sevgili yan yana ama sevgilerini paylaşmadan sürekli sohbet etmişler.Yavrucuklarım konuş konuş nereye kadar? İcraat lazım icraat! Zaten kendi cinsinizden birini bile bulamamışsınız, biriniz böcek öbürünüz çiçek? He tüm engeller bitti de seviyor-sevmiyor derdi kaldı! Neyse sakinim, hikayeye geri dönelim.

Böylece saatler saatleri kovalamış. Günler geçip de, kelebek artık zamanı kalmadığını, gücünün tükendiğini anlayınca, papatyaya dönmüş ve; “Üzgünüm ama senden ayrılmam gerekecek” demiş.

Papatya buna bir anlam verememiş. “Neden yoksa benim yanımda mutsuz musun?” demiş. Şu zilliye bak hele, kelebek o güzelim kanatlarını sen güneşten yanma diye sana siper ediyor, bu gelmiş hala ne diyor!

Neyse bizim kelebeğimiz hemen savunmaya geçmiş. “Hayır! Bilakis,sen benim hayatıma anlam kattın. Fakat biz kelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladım. Artık kelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim.” demiş. Benim bildiğim bazı kelebeklerin ömrü bir gündür. Üç gün olanını da ilk defa duydum. Bizim kelebek bayağı değişik çıktı iyi mi! Madem üç günlük ömrün var neden papatyaya kendini alıştırdın? Ah çapkın kelebek seni!

Papatya bu duruma çok üzülmüş ama yapacak bir şey de yokmuş. Kelebek artık hiç gücünün kalmadığını, daha fazla tutunamayacağını fark ettiğinde, son bir gayretle papatyaya “Sevi seviyorum” 
diyebilmiş ancak. Tabii ki yolun sonu geldi ya hemen itiraf et! Üç gün önce etseydin belki de daha mutlu ölebilirdin kelebekçik!

Papatya donakalmış. Sadece “Bende…”diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardından da gözyaşlarına boğulmuş. İçinden “Keşke onun da beni sevdiğini bilseydim.Keşke onu sevdiğimi söyleyebilseydim.” diye geçirmiş. Tabii iş işten geçer ya, son pişmanlık neye yarar papatyacığım!

Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiği günlerin acısına dayanamamış. Bir süre sonra yaprakları önce solmuş, sonra da dökülmeye başlamış. Her düşen yaprakta papatya, “seviyormuş” diye geçirmiş içinden. 

İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar, sevgililerine soramadıklarını hep papatyalara sormuş: 
“Seviyor mu, sevmiyor mu?”… 

 

İşte papatyanın seviyor- sevmiyor hikayesi de buradan gelmiş. Tabii ki bizim değişik milletimiz bu hikayeden sadece işine geleni algılayarak uygulamaya başlamışlar. Oysa bu hikayede asıl altının çizilmesi gereken yer ”korkuları yüzünden birbirlerine geç kalan, son saniyede birbirlerini teğet geçen bir aşk” olduğunu anlamaları gerekmez miydi?

Papatya ve Kelebek sırf korkuları yüzünden birbirlerine aşık olduklarını söyleyememişler! Ve ölüm onları bulduğu zaman ikisi için de çok geç olmuş. Hikayede bu bariz bir şekilde belirtilirken bizim halkımızın bunu bir kenara itip korkuları ile hala bir umut papatyalara koşmaları ne kadar mantıklı?

Şimdi bir kez daha söyleyin bakalım. Papatya yaprakları neler fısıldadı size?

Aşkınızı mı?

Yoksa korkularınızı mı?

”Korkak olma!” demedi mi size?

”Git söyle sevdiğini!” demedi mi?

”Harcama benim yapraklarımı, bitirme ömrümü seviyor-sevmiyor gereksizliği ile” demedi mi?

Ah ne yazık o güzelim çiçeklerin bir insanın korkaklığı, sefası uğruna harap edilmesi! Ne yazık insanların sadece işlerine geldiği gibi anlayıp, hareket etmeleri!

Her şeyi bir kenara bıraktım zavallı bir çiçekten umutsuzca medet umacak kadar mı korkuyorsunuz sevdiğinizi dile getirmekten? Alacağınız cevap olumsuz olabilir fakat olumlu da olabilir. Ve kaybedecek neyiniz var ki? Eğer sizi sevmiyorsa üzülürsünüz fakat ne kaybedersiniz? Fakat sizi seviyorsa kazanacağınız şeyin büyüklüğünün farkında mısınız?

İşte bizlerin en büyük sorunu burada! Sevdiğini söylemekten korkan, bunu acizlik olarak gören, sevgi diye bir şeyin olmadığına herkesin çıkarları için hareket ettiğini sanan zihniyetler.

Yapmayın azizim. Sizleri kurtaracak bir şey varsa buda sevgidir. Papatyanın sizlere ”geç kalmadan git sevdiğini söyle!” diye fısıldadığını duyun artık! Kendi işinize gelen şeyleri duyarak, geri kalanları ise görmemezlikten gelmeyi bırakın!

Fatmanur Dereköylü

Anlatamıyorsan için dışına çıkana kadar kus bütün duygularını yazılara. Mürekkebin ruhun, yazıların da ruhundan sızan umutlarının kırıntıları olsun.
Fatmanur Dereköylü

En Son 3 Yazısı Aşağıdadır . . . (Tüm Yazılarını Görüntüle)

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here