Kağıt ve Kalem

0
79

Bir kağıt ve bir kalem olabilmek bazen yaşamak, yazmak ve okumak için.

 

  Doğduğun andan itibaren yalnızsındır aslında.

    Neden ağlar bebekler yeni doğduğunda? Bir yudum nefes için ciğerlerinin duvarları dağlanır o minicik bedenin. Doğarken nefes için bedel ödeyen insanoğlu; hayatı boyunca her yaptığının bir bedelinin var olduğunu bilerek yaşar. Eğer buna yaşamak dersek, gerçekten yaşamaya haksızlık etmez miyiz?

     Yaşamak kimi zaman; yüksek bir binanın tepesinden şehri izlerken, bedenine dolan adrenalin ve ‘ya düşersem’ korkusu sonucunda içinde oluşan hayatta kalma isteğidir. Yaşamak kimi zaman; bir serçenin ağzındaki ekmek kırıntısına bakarken içinde var olan merhameti iliklerine kadar hissetmektir. Ve yine yaşamak kimi zaman; hayatında var olan tüm kuralları reddedip sil baştan yazabilmektir benliğini. 

     Bir kağıt bir kalem olabilmektir yaşamak. Korkusuzca dökmek içindekileri satır satır. Kelimeleri bağlayıp birbirine sıkıca cümleler biriktirmek belki. Paragraf paragraf haykırmak tüm duyguları. Benliğini aktardığın kağıdın satır aralarından sallandırmak ruhunu. Ölümün ve yaşamanın arasında ki ince çizgiyi ayırıp kendi sınırını çizmek kimi zaman ya da toprak gibi ikiyüzlü olmak. İkiyüzlü değil midir toprak. Altı ölümün ve üstü yaşamın ev sahipliğini yaparken dünya üzerinde ki her bir kara parçasına hakim olmak iki yüzlülük değil midir?

     Herkes ikiyüzlüdür biraz. ‘Merhaba’ derken sarılan eller, arkada bıçak taşıyan yüzler. Gündüzleri kahkahalara doyamayan dudaklar, geceleri ağlamaktan kısılan gözler. Dedim ya herkes iki yüzlüdür biraz.

    Bir Yazar 

You may also like

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here