İşte O An Yalnızlığı Seversin

0

Etrafımda bir sürü olay oluyor. Birileri hasta, birileri ölüyor, herkesin kendince büyük dertleri var, herkes sıkıntı içinde ve çaresiz dertleri olduğunu düşünüyorlar. Poyraz Karayel gibi ‘mutluluk diye bir şey yok’diye haykırılıyor her bir yandan.
Ben hissizce izliyorum olanları. Her yaşanan olay o kadar tanıdık geliyor ki. Çünkü önceki gelenlerde aynılarını yaşayıp durmuştu hatta bu olaylara bende dahil olmuştum. Herkes umudunu kestiğini söylüyor, artık sevmeyeceğini söylüyor, insanlardan bıktım diye haykırıyor dört bir yandan. Ben sadece izliyorum. Olanları, olacakları ve önceden olmuş olanları. Zamanla verdiğim tepkilerde tükeniyor.Tıpkı benim tükendiğim gibi. İnancım tükeniyor ilk olarak söylenen sözlere. Zamanla insanlara. Her ümidini kestiğini söyleyen, sevmeyeceğim diyen. Ümitle bekliyor seveceği ve seçileceği birini. Hayatına aldığı her insanla bir parça daha kaybediyor kendi benliğinden ve farkına bile varmıyor kendinden gidenlere. Ta ki o gün kalana. Yapayalnız ve kimsesiz hissettiğin ana kadar. Seni içine alan yalnızlık ilk başlarda boğar, sıkar, kasar seni ama sonra düşünme fırsatı sunar sana yaşadığın onca yılı düşünürsün,
Senden gidenleri,
Sana kalanları,
Başkalarından götürdüklerini. İşte o an başlarsın içinde bulunduğun, sözlerle, yalancı bakışlarla, samimiyetsiz gülüşlerle hayatını çalanların olmadığı o yalnızlığı seversin.

Bu Yazıyı Okuyanlar Bunları da Okudu . . .

Share
Web sitemizden yazı kopyalayıp, başka platformlarda yayınlamak telif suçu kapsamında cezalandırılacaktır. Web Sitemize Hoş Geldiniz.Twitter Takip Edilesi Hesaplar >> @tarihnedio , @SerhatOner24

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here