Hayat ve Büyümek

0
9

Bazen kocaman bir odada boğulduğumu hissediyorum ve ben bu anı yaşarken başka insanların attığı kahkahaları duymuyorum. Beni sevindiren en güzel şey de kulaklarımın sağır olmasıdır, ne annemi duyuyorum, ne babamı. İşte beni biraz da bu üzüyor, kulaklarım sağır olduğu halde özlem duyuyorum sana. İnsanlardan iyilik beklemek kanser hastası olan bir anneden sabah kahvaltı hazırlamasını istemek gibi bir şey. Bazen öyle boş yaşadığımı hissediyorum ki, kimseye yararım dokunmuyor. Sadece yiyip içerek tüketiyorum hayatımı ve buna engel olamıyorum. Her gün aynı şeyleri yapmaktan bıkıyorum. Bir insan her gün kanser mi olurmuş, saçmalık. Bir insan bir defa kanser olur ve diğer günler ölür. Ben hiç oturup düşünmedim. Bir anne ölürken neleri düşünür? Akşam evlatlarım ne yiyecek, yüzleri gülecek mi, sabah kalktıklarında onları yanaklarından kim öpecek, babalarına benim yokluğumu hissettirecekler mi? Bütün bu soruları kim düşünebilir. Şu evren üzerindeki hangi canlı ölüm yatağında evlatları için ağlar? Hiç kimse ağlayamaz, sadece annelerimiz ağlar. Şimdi şu kocaman dünyanın ne kadar boş bir şey olduğunu anlıyor musunuz? Eğer hala aynıysanız, annenizin sadece bir gün kanser olması için Allah’a dua edin. O zaman bir şeylerin farkına varabilirsiniz.

You may also like

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here