Günler Karanlığa Gömülmeden

0


 

 

 

 

 

 

 

Güneş doğarken dağların ardından,
Seni arar ılık esen rüzgarlar.
Kopup gelirken toprağın bağrından,
Denize düşer eşsiz yıldırımlar.

Bulutlar ki kaplarlar gökyüzünü,
Hepsi bir ağızdan sana ağlarlar.
Gördüklerinde o güzel yüzünü,
O hilâl kaşlarını ıslatırlar.

Sonra çekilir bulutlar uzağa,
Karlar esir alır bu kainatı.
Ben, ararım seni; atlar kızağa,
Ben ki dolaşırım tüm tabiatı.

Ben ki kimi bulsam sorarım seni,
Bazen bir kuşa, bazen de ırmağa.
Kısa bu hayatın boyu ve eni,
Gel gömülmeden günler karanlığa.

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here