Geçmişin Buhranı

0
hayat motivasyonu,seçimler,gelecek endişesi,geçmişin izi

Kendimi yol ayrımında görüyorum uzun zamandır.Fakat bu yol ayrımının farkına her an var(a)mıyorum.Günden güne hissettiğim bu yol ayrımında garip şeyler yaşıyorum.Önümde iki yol var bu yolların ne olacağınıda söyleyeceğim fakat ondan daha önemlisi bu iki yol ayrımına göz gezdiririrken daima arkama bakıp geçmiş yaşamıma,anılarıma,tanıdığım insanlara hatta onların şuan ki hayatlarına bakıyorum ve bu bana güç vermekten daha çok bütün gücümü alıyor ve beni zavallı,çaresiz hissettiriyor.Şuan olduğum yerin iyi bir yer olup olmadığını düşününce de kafamda milyonlarca düşüncenin yanında sadece bilmiyorum kelimesi yankılanıyor.Neyi bilmiyorum ? Bir boku başarıp başaramadığımı mı ? Yoksa kendimi kandırıp kandırmadığımı mı ? Burada olmayı hakediyor muyum acaba ?

Şuanda neyi farklı yapabilirdim ki diye düşünüyorum.Aklıma bir iki ufak tefek şeyden başka önemli bir şey gelmiyor.Bu benim her şeyi doğru ve olması gerektiği gibi yaptığım anlamına mı geliyordu?Belki de geçmişin tüm izlerini temizleyemediğim içindir bu anlamsız düşünceler.S*kiyim belkileri.Bıktım belkidelerden.Geçmişin izi nasıl temizlenirdi ki?Şuanda ne yapmam gerekiyor?Geçmişi düşünürken şimdide kayıp mı oluyordum.Gelecek beni endişelendirirken geleceğin şimdiyle şekkillendiğini unutuyor muydum?

Yol ayrımı mı? Sağ taraf mücadeleye devam,sol taraf pes etmek.Ve ilginçtir ki şuanda bulunduğum noktadan bakınca suretimi iki farklı yoldan da görebiliyorum.Sol taraftaki halim içler acısı.Umutsuz,eğik bir şekilde yürüyen artık hayatını şekkillendirmeyi bırakmış hayatın onu şekkillendirmesine izin veren birisi.Sağ taraftakinin hali yerde olmasına rağmen ayağa kalkmaya çalışan yüzünde hırs ve kızgınlık olan başarabilirim düşüncesiyle kendisine yakıt ikmal etmeye çalışan fakat sureti beliren insanlar tarafından başaramazsın sözleri işitilerek pes ettirilmeye çalışılan birisi.Sanırsam ikisinin ortak noktası ikisininde eninde sonunda pes edecek olması.Yalnızca birisi acıyı uzatıyordu.

Sahi sağ taraftaki yolun sonu nasıl olabilirdi ki.Sonda beni elinde kupa ve çiçekle karşılayan ve başardın diyen birileri olacak ve artık mücadele bitecek miydi ? Bana kalırsa sağ taraf yalnızca acıyı uzatan bir yoldu.Sahi değer miydi bu acılı özellikle duygusal olarak acılı ve ağır yükü kaldırmaya.Acaba ruhumu iyi bir şekilde beslersem sağ taraftaki yolu düşe kalka emekleye emekleye gitmek yerine bir maraton koşucusu edasıyla koşabilir miydim?Yine geleceği tasarlarken şimdide kayboldum.Hayatımda bu bilinmezliği yaşadığım anlarda,garip ve ağır hisler ruhuma hücum ediyor.Ve benle ruhum bu hisleri müdafa edemiyoruz.Burda mı hata yapıyordum,ruhumla kendimi bir türlü özdeşleştiremediğim için mi bu hislere karşı savunmasız kalıyordum.Evet biliyorum ben dediğim olgu ve varlık bu bedenin çok ötesinde.Deri ve kemikten oluşmayan maddesel olmayan bir varlık.O halde maddesel olan kişi ve olaylar neden ruhumu incitiyordu.Belkide bunun üzerinde çalışıp ruhumu özgürleştirmeliyim.Bunuda onu daha çok hissederek yapabilirim.

hayat mücadele ile ilgili görsel sonucu

Evet yapabilirim.Sağ veya soldan değil kendi çizdiğim yoldan ilerliyebilirim.Bu çizdiğim yoldan depar atarak ilerliyebilirim.Yolun sonunda beni ne beklediğini bilmeden yolun tadını çıkarıp hatta güzelliğin ve mutluluğun bu yolu koşmak olduğunu benimseyerek yolun tadını çıkabarabilirim.

Cihan Akhan

Cihan Akhan

17 yaşında yazmaya ve okumaya aşık bir insan. Yazılarım hakkındaki geri dönüşler benim için çok önemli. Bana Twitter'dan ulaşabilirsiniz.
Cihan Akhan

En Son 3 Yazısı Aşağıdadır . . . (Tüm Yazılarını Görüntüle)

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here