Gece

1

02.05

Gece çökünce ne güzel oluyor her yer. Her şey. Her maddeye bir mana yükleniyor sanki. Çay bile bir başka güzel oluyor. Kitaptaki cümleler, daha derin. Ve insan daha olgun.

Sessizlik, yalnızlık… Yavaş yavaş, amaçsızca, kimseye çarpmadan, yorulana kadar yürümek. Bir banka oturup, sahile karşı düşünceli bir halde sorgulamak. Bazen yazı yazma veya şiir okumak. Tabiatın kucağında, insanların dışında, betonların dışarısında, kendi kendine hür olabilmek. Gece ne güzel bir gerçeklik. Ne güzel bir arkadaş.

Deniz senin, bulutlar senin, gündüzleri olmayan yıldızlar, ay senin. Aşina senin. Ağaçlar, köpekler, insanlar tarafından dışarıda bırakılan her şey senin. Doğan güneş senin, atan tan senin. Yorgun, bitkin, içli sokaklar senin. Birde aklından hiç çıkmayan Aşinanın sokağındaysan, cehennem dışında her şey senin. Camının önünde dolanmak, düşünmek. Hayaller kurmak. Bunlarla mutlu olmak, kendi kendine gülmek. Kaç kez içinden şiir okumak, kitaplardan bukleler mırıldanmak.

Ve ezan sesi, gecenin bittiğini duyurduğunda, evine gitmek. İşte yaşamak bu olmalı. Kimseye zarar vermeden, kendi halinde, sessizce yaşamak. Mutlu, mesut ve bahtiyar. Gece! Yaşamayı bilenlerin tek yoldaşı.

Share

1 YORUM

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here