Duygu Bulutu

0
4
Duygu Bulutu

 

Yağmurla dolu bir bulut gibi hissediyordu. Belki su değildi onun içindekiler ama duygular sudan da ağırdı. Aslında gerçekten yaşadığı şeyleri anlatmayan insanlar da bu durum ile sık sık karşı karşıya kalırlardı. Çünkü O da her yaşadığı olayı içine atmıştı. Onun da yağmuru gözyaşı olmuştu. Bazen günlerce , bazen haftalarca ağlamaz ama bazen de zaten duygu yüklü olan vücudu küçücük bir şeyde akıtırdı damlalarını. Bu biraz ferahlatırdı onu. Derin bir nefes alırdı sonra. Kimseye anlatmadığı hisler ya da olaylar her ne ise akıp gitmişti içinden. Hayat devam ediyordu sonuçta. Ağaçlar yaprak giysisini bir döküyor, bir tekrar çiçeklere bürünüyor, çocuklar büyüyor, olaylar gelişiyor. Bununla birlikte yeni hisler de tabi birikmeye başlıyordu. Önce hafif oluyordu onun bulutu , çünkü içindeki bütün duyguları boşaltmıştı. Yine atıyordu içine ama pek etkilenmiyordu ondan, sonra tekrar, tekrar , tekrar. Yine ağırlaşmaya başlıyordu işte. Bir tarafı “Yeter artık ben çok yoruldum. Ne olur içine atma.” derken diğer tarafı ise birisine anlatırsa daha kötü hissedeceğini bağıra bağıra söylüyordu beynine. Kaldı mı arada ? Ne yapacağını bilmiyordu tabi. İşte o an tekrar yükleniyordu gözyaşlarına.

 

Yağmurla dolu bir bulut gibi hissediyordu. Belki su değildi onun içindekiler ama duygular sudan da ağırdı. Aslında gerçekten yaşadığı şeyleri anlatmayan insanlar da bu durum ile sık sık karşı karşıya kalırlardı. Çünkü O da her yaşadığı olayı içine atmıştı. Onun da yağmuru gözyaşı olmuştu. Bazen günlerce , bazen haftalarca ağlamaz ama bazen de zaten duygu yüklü olan vücudu küçücük bir şeyde akıtırdı damlalarını. Bu biraz ferahlatırdı onu. Derin bir nefes alırdı sonra. Kimseye anlatmadığı hisler ya da olaylar her ne ise akıp gitmişti içinden. Hayat devam ediyordu sonuçta. Ağaçlar yaprak giysisini bir döküyor, bir tekrar çiçeklere bürünüyor, çocuklar büyüyor, olaylar gelişiyor. Bununla birlikte yeni hisler de tabi birikmeye başlıyordu. Önce hafif oluyordu onun bulutu , çünkü içindeki bütün duyguları boşaltmıştı. Yine atıyordu içine ama pek etkilenmiyordu ondan, sonra tekrar, tekrar , tekrar. Yine ağırlaşmaya başlıyordu işte. Bir tarafı “Yeter artık ben çok yoruldum. Ne olur içine atma.” derken diğer tarafı ise birisine anlatırsa daha kötü hissedeceğini bağıra bağıra söylüyordu beynine. Kaldı mı arada ? Ne yapacağını bilmiyordu tabi. İşte o an tekrar yükleniyordu gözyaşlarına.

 

 

Yağmurla dolu bir bulut gibi hissediyordu. Belki su değildi onun içindekiler ama duygular sudan da ağırdı. Aslında gerçekten yaşadığı şeyleri anlatmayan insanlar da bu durum ile sık sık karşı karşıya kalırlardı. Çünkü O da her yaşadığı olayı içine atmıştı. Onun da yağmuru gözyaşı olmuştu. Bazen günlerce , bazen haftalarca ağlamaz ama bazen de zaten duygu yüklü olan vücudu küçücük bir şeyde akıtırdı damlalarını. Bu biraz ferahlatırdı onu. Derin bir nefes alırdı sonra. Kimseye anlatmadığı hisler ya da olaylar her ne ise akıp gitmişti içinden. Hayat devam ediyordu sonuçta. Ağaçlar yaprak giysisini bir döküyor, bir tekrar çiçeklere bürünüyor, çocuklar büyüyor, olaylar gelişiyor. Bununla birlikte yeni hisler de tabi birikmeye başlıyordu. Önce hafif oluyordu onun bulutu , çünkü içindeki bütün duyguları boşaltmıştı. Yine atıyordu içine ama pek etkilenmiyordu ondan, sonra tekrar, tekrar , tekrar. Yine ağırlaşmaya başlıyordu işte. Bir tarafı “Yeter artık ben çok yoruldum. Ne olur içine atma.” derken diğer tarafı ise birisine anlatırsa daha kötü hissedeceğini bağıra bağıra söylüyordu beynine. Kaldı mı arada ? Ne yapacağını bilmiyordu tabi. İşte o an tekrar yükleniyordu gözyaşlarına.

You may also like

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here