Çocuk Kalmak

0
20

Güzel başlayan her şey güzel devam eder sanırdım küçükken. Ne bilim işte kimse oyuncağımı almamıştı elimden. Yada düştüğüm zaman da bile kanayan yaralarımı annem öperdi geçerdi işte. Hatta uçak geçerken gökyüzünden”bizi de götür ” diye bağırışlarımız da bir gün gerçekten inecek ve alacak diye umutlarım bile vardı. Hep büyümek istemiştim o zamanlar. Gençlik yaşlarının bana getireceği mutluluklar olduğunu düşünmüştüm hep. Mutluluk o zaman benim için basit bir sözcüktü aslında. Küçük bir kız çocuğunun hayaliydi büyümek.
Hayal kurmak o kadar güzeldi ki. Hayallerimde her şey mutluydu tabi. Oyuncaklarım bile ışıklar kapanınca dans ediyordu. Gözlerimi her kapattığımda bulutların üstünde zıplıyordum mesela. Yeni bir kalem aldığımda ertesi gün okula heyecanla gidiyordum. Güzeldi işte, çok güzeldi bir kız çocuğu olmak. Yıllar geçti büyüdüm. Aslında bulutların bir havadan oluştuğunu, oyuncakların sadece bir bezden ve elyaftan yapıldığını, uçakların gökyüzünden insanları bir karınca kadar gördüğünü ve en önemlisi kanayan yaralarımın annemden başka hiç kimsenin öpmeyeceğini öğrendim. Öğrendiğim her şeyle daha çok büyüdüm, daha çok ağladım, daha çok yaralandım. Öyle kabuk bağlayan yaralarda değildi bunlar. Hiç kan akmadı mesela. Yada hiç yara bandı kullanmadım. Hep annemin dizlerinde iyileştim.
Şimdi bana çocuk kalmak ister miydin diye sorsalar evet diye haykırırım. Evet, bir çocuk kadar masum kalmak isterdim. Bir çocuk kadar mutlu ve bir çocuk kadar cesur. Evet, ben küçük bir kız çocuğu kalmak isterdim.

Bahar Demir
En Son 3 Yazısı Aşağıdadır . . . (Tüm Yazılarını Görüntüle)

You may also like

Share

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here