11.8 C
Ankara, Türkiye
Salı, Kasım 20, 2018
Ana Sayfa Yazarlar Yazar: Nadire Yaldız

Nadire Yaldız

1 İÇERİKLER 0 YORUMLAR
NEDEN OLAMASIN Kİ! Yersiz, anlamsız bir telaş var içimde bugün. Mutluluk, hoşnutluk ve biraz da öfke karışımı... Koca koca satırlar dolduruyorum her gün. Bencil ve bir o kadar da mağrur bir haksızlık hissediyorum. Ne satırlara, ne de kalbe sığabilecek bir yalnızlıktan bahsediyorum. İnsanlık üstüne düşünüyorum şu sıra sürekli. İçilen bomboş bir bardak suyun ardından yutkunmak gibi biraz... Hani ne bileyim biraz acı veriyor bana bu. Menfaatsiz olanı değil midir sevginin aslı? Ne uğruna ölüyoruz her gün? Bizim geleceği bekleyişimizi tüm vagonları hileyle, sahtelikle dolu bir treni beklemeye benzetebilir miyiz?  İlk yalanını söylediği günü hatırlayabilse keşke her insan. Doğum gününü nasıl kutluyorsa o gün de oturup yas tutsa, tövbe etse! Bir an için ümitleniversek, hani olur ya belki... Anlayamıyorum. Ben yapamasam da biri olsun isterim bunları anlamlandırabilecek. Biri çıksın: "Yok o öyle değil böyle." desin. Ama biri bir şeyler söylesin artık. Ben mutluyum ama ya sen? Ya o?... Bir tarafta zevk sefa, bir tarafta dert cefa... Adil değil bu! Ve ben bazen boğuluyorum kendi mutluluğum da. Alışırım diye bekledim. Toz pembe görmek için çabaladım her şeyi. Ama sanırım ben yeryüzündeki o nadir, mutlu insanlardanım. Ya da sadece polyannacılık da çığır açtım. O kadar az insan mutlu ki! Benim cebimden para çıkmasın devlet ödesin. Türkiye'ye zarar gelmesin, ABD batsın. ABD ağlamasın, Gazze ağlasın. Hep bir çıkar işi, hep bir menfaat.  Kırıp döktüklerim dört bir yana dağılsın. Neden ki?! Bak, hayallerimiz bile başka hayatlardan çalınmış. Ne yer farkında ne gök; ne sen, ne ben... Biz büyüdük, umutlar ufaldı. Kendi kendine anlatamaz oldu insanoğlu derdini. Söyle hadi ruhum: "Biz ne zaman geldik bu hale?! Ne ara geldik ki?" İşin kötüsü ben insanların çoğundan mutluyum. Aç olan, hasta olan milyonlarca insandan çok daha mutluyum. Mutluyum, ama bunu ifade ederken neden başkalarına haksızlık yapmışım gibi hissediyorum. Bak işte, mutluyum. Neden onlar da olamasın? Neden ki?! Hayat neden herkese eşit davranamasın ki.  Bizim mutluluğumuzdan alsa, paylaştırsa olmaz mı ki? Bir gün, belki bir gün hayatın herkese eşit davranabilmesi dileğimle. 

Neden ki ?

Scroll Up